Nico is zijn wielrenleven al in de jeugdcategorie begonnen. Als acht jarige reed hij zijn eerste wedstrijden bij de Gooise wielerclub De Adelaar uit Hilversum. Zijn ouders begeleiden hem naar verschillende jeugdwedstrijden door het hele land. Menigmaal stond Nico op het hoogste treetje met onder hem een in tranen geraakte jeugdrenner, die later doorbrak en een bekende profrenner werd.

Zo ging het niet met Nico, hij doorliep de jeugdcategorie, werd nieuweling, junior en amateur. Echt klinkende uitslagen reed hij niet, maar hij bleef plezier houden in zijn sport. Na verloop van tijd reed hij bij RTV Tempo uit Soest, waar hij ook aan internationale wedstrijden deelnam, vaak in België.

We zijn inmiddels Breukelen gepasseerd.
Meestal rijden we naar Breukelen over de Rijksstraatweg, dat is wel zo veilig. Op zaterdag en zondag zijn de Mijndensedijk en het Zandpad onveilig. Dat klinkt misschien gek, maar als we met een groepje renners langs de Vecht naar Breukelen rijden, voelt het echt niet veilig. Dat komt ook door andere wielrenners die als het ware een tijdrit aan het rijden zijn. Vaak is dat ook zo: via Strava, een app op de fietscomputer, kun je een tijd ‘kommetje’ neerzetten en dat vervolgens delen met andere renners via sociale media.

Jaren geleden reed er eens een groepje renners over het Zandpad, terwijl daar op dat moment een viswedstrijd gaande was. Om de vijftig meter hadden de vissers zich aan de walkant genesteld met hun professionele uitrusting, met hengels die bijna tot aan de overkant reikten. Om die weer binnen te halen moesten de vissers ze loskoppelen. En daar ging het fout: bij het binnenhalen kwam een deel van de hengel over de weg te hangen en laten wij daar nou net rijden … De hengel kwam tegen een frame/bidonhouder aan van een van ons. We hadden ontzettend geluk: met wat geslinger en piepende remmen bleef de groep in het zadel. De visserman had minder geluk. Door de klap verloor hij zijn evenwicht en ging hij kopje onder in de Vecht.

Na een tijdje waren er verschillende renners die vanuit Loenen en Vreeland bij Tempo Soest reden. Tot 1988, toen Nico samen met wat renners Rennersclub De Eendracht oprichtte. Deze rennersclub bestaat nog steeds, maar actief in wedstrijden zijn de meesten niet meer.

Op organisatorisch vlak sloeg Nico een andere weg in. Zo hielp hij met het organiseren van de wielerrondes van Loenen, Vreeland, Overmeer(Nederhorst den Berg) en Breukelen, soms in samenwerking met een plaatselijk comité. Maar ook de voorjaarscompetitie van Midden Nederland organiseerde Nico al jaren.

Als ploeg trainden we altijd in de polder aan de overkant van het Amsterdam Rijnkanaal en de A2. In dat gebied, het ‘Groene Hart’, zijn de wegen rustig. Een nadeel is wel dat er altijd wind staat en je meestal wind tegen hebt.

Zo ook vanochtend. Over het kanaal rijden we richting Kockengen. We slaan af om via Kortrijk en Gieltjesdorp in de richting van Haarzuilens te fietsen.

Sinds 12 jaar heeft Nico een trainerslicentie, na een trainerscursus gevolgd te hebben. De voornaamste reden om deze cursus te gaan doen was, dat zijn zoon Spiek ook voor het wielrennen koos. Spiek maakt gebruik van de schema’s die Nico voor hem uitschreef. De Rennersclub heeft tot nu toe geen gebruikt gemaakt van de schema’s die Nico kon aanleveren. De meeste renners zijn inmiddels een recreatieve toerder geworden, maar zeg dat niet als je met de ploeg op pad bent.

Nog steeds gaan we elk jaar op trainingsweekend. In het begin was dat op een vaste locatie in Zuid-Limburg. Maar sinds vele jaren fietsen we overal heen om uiteindelijk, na vier dagen weer in het Loenense aan te komen. Het vertrekpunt ligt meestal in Loenen om vervolgens een rondje Noord Nederland te rijden of richting Vlaanderen en Limburg te gaan. Nico doet de logistiek, regelt de hotels en meer. Eddie Bleijenberg zorgt voor de prachtige routes en Arnold Cramer is de vaste chauffeur, die soms ook een stuk meefietst. Wat opvalt, als je vroegere routes bekijkt, is dat we tegenwoordig op de fiets de route uitlezen via het GPS systeem van Garmin en dat de afstanden behoorlijk wat korter zijn geworden. Was het in het verleden boven de 200 km, nu komen we uit op een kleine 150 km per dag.

We zijn Haarzuilen gepasseerd, het dorpje met een prachtige brink, onder de rook van het kasteel De Haar. We rijden onder het spoor door en slaan af richting Putkop. Dat is ongeveer de plek waar in 1962 een ernstige treinramp heeft plaats gevonden. Via een kronkelend weggetje langs de Oude Rijn rijden we Woerden binnen.

In Woerden geeft Nico bij WTC Woerden training aan een groep jonge renners. Zoon Spiek rijdt voor deze vereniging, die meer te bieden had dan onze plaatselijke Rennersclub. Nico verzorgt de cross-training in de nazomer en winter. In het voorjaar gaan de renners de weg op en in de loop van het voorjaar gaan ze op trainingskamp in Spanje. Dat is een hele industrie geworden, van vakantiehuizen tot fietsverhuur. Je hoeft alleen maar je pedalen mee te nemen, de mooiste fietsen op jouw maat afgesteld, kun je er huren. Nico en Arnold Cramer zitten beiden in het districtsbestuur van de Koninklijke Nederlandse Wieler

Unie(KNWU). Het district bestrijkt een groot deel van Utrecht en Gelderland. Nico is penningmeester en Arnold secretaris. Beide mannen doen nog veel meer bestuurs- en ander vrijwilligerswerk. Zo zijn Arnold voorzitter en Nico secretaris van de Rennersclub en in het verleden was Nico penningmeester van de Oranjevereniging. Al dat werk leverde hen beiden in 2021 een lintje op.

Wij zijn al aardig opgeschoten richting Zegveld. Dat punt is een aardige graadmeter voor hoe het met de vorm is gesteld. Toen je als renner nog zonder fietscomputer en hartslagmeter rondreed was het positief als je binnen het uur de kerktoren van Zegveld passeerde. Door Zegveld naar Meije richting de Saturnusraket, die de vorm heeft van de plaatselijke watertoren. We rijden over een van de mooiste weggetjes langs de Meije, richting Woerdense Verlaat. Daar moet de keuze gemaakt worden of er nog een lusje aan gebreid gaat worden, Breukelen via de Geerkade of Wilnis via de Wilnisse Zuwe? We kiezen voor Wilnis.

Nieuwe plannen

Allerlei plannen komen ter sprake: wat wil je nog rijden? Er zijn nog volop uitdagingen voor oud-renners om aan deel te nemen. Bijvoorbeeld de cyclo-sportieve tochten over een heroïsch parcours. Denk aan de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastogne-Luik en de Waalse Pijl, maar ook aan tochten in de Alpen. De keuze is reuze. Ook de vraag waar het komend trainingsweekend naar toegaat komt ter sprake.

Momenteel is Nico druk bezig met het samenstellen en inrichten van een ‘belofteteam’ voor Midden Nederland. Wielerverenigingen WTC Woerden en WV Eemland uit Amersfoort maken er deel van uit. Het is DTM(Development Team Midden). Elite/beloften zijn de hoogste categorie in Nederland en is een opstap naar de profs. Er is echter te weinig plaats voor wielertalenten uit deze regio omdat er minder ploegen zijn dan bijvoorbeeld in Brabant. Ook Jumbo-Visma heeft een beloftenteam maar om daar voor geselecteerd te worden moet je van heel hoog niveau zijn.

Het team gaat deelnemen aan de Nederlandse klassiekers maar ook in België en Duitsland. 12 renners uit Gooi, Vechtstreek en Eemland maken nu deel uit van het team dat vooral uit 18 jarige talenten bestaat.

In Wilnis richting Vinkeveen, bij Demmerik, komen we langs het fietserscafé De Schansen rijden we over de Ter Aase Zuwe richting Nieuwer ter Aa. Heerlijk wind mee, lekker uitbollen! Het is belangrijk om met wind tegen te beginnen dan heb je op de terugweg wind mee. Voor Nieuwer ter Aa rijden we via Oukoop naar de brug langs de snelweg deze onderdoor, naar Loenersloot. De hoge brug pakken voor de zogenaamde bergprijs ‘hoe ouder, hoe gekker’.

Zo eindigt een mooie rit met een bijzonder mens, Nico Oord. Ik rijd geregeld met hem. Terugkijkend op de ruim 45 jaar, daarin heb ik Nico nooit kwaad zien worden, ook al werden wij er samen ‘afgepierd’. “Verloren energie”, zei hij onlangs, toen ik hem daarnaar vroeg.

HS

The post Rondje Woerden met Nico Oord appeared first on Loenens Nieuws.

De 130 vrijwilligers van de voedselbank bieden privacy voor mensen die anoniem willen blijven. Sommigen bezoeken de voedselbank ter overbrugging van een moeilijke periode, anderen jaren achtereen omdat er (nog) geen lichtpuntje is dat hun leven verandert. Op dit moment helpt de voedselbank in Nederland 120.000 mensen, de oorzaken zijn mede de hoge energiekosten en de inflatie. In de coronatijd vroegen er veel zzp-‘ers hulp bij de voedselbank maar deze groep kon gelukkig daarna de draad weer oppakken. Omdat veel mensen zich schamen om naar de voedselbank te gaan, leven er ook mensen in stille armoede. Nog steeds hebben veel mensen een negatief gevoel over de voedselbank.

Volgens veel mensen is het een schandvlek op de beschaving. De PvdA had in 2006 in haar verkiezingsprogramma als doelstelling “’Over vier jaar bestaat er geen voedselbank meer’.” Het tegendeel is helaas waar in 2008 was de behoefte zo groot dat er met lokale initiatieven een landelijk organisatie werd opgericht: Stichting Voedselbanken Nederland. In Maarssen, in de oude openbare Margrietschool worden de levensmiddelen in pakketten verdeeld. Iedere vrijdagmiddag halen de mensen hun pakket ( voor 1 week levensmiddelen) op in Loenen en Breukelen. Behalve levensmiddelen krijgen zij ook toiletartikelen en maandverband en tampons in het pakket. Zonder deze producten zijn veel vrouwen geïsoleerd en blijven ze thuis, terwijl ze beter kunnen werken en/of naar school gaan om onder de mensen te komen.

Mede door een initiatief van sportschool curves is er een actie opgezet om toiletartikelen en maandverband en tampons te verzamelen. Ook het armoedefonds ondersteund dit initiatief. Dankzij donaties en particuliere initiatieven kan de voedselbank mensen helpen. Verschillende winkeliers leveren wekelijks producten aan die chauffeurs ophalen. Er zijn ook acties in winkels, zoals statiegeld schenken aan de voedselbank en/of scholen en winkeliers die producten verzamelen, zoals in oktober, “ ’de maand van de voedselbank” ‘. Oktober is de drukste maand van het jaar. Verschillende liefdadigheidsinstellingen geven donaties, zoals, kerken, “De Ronde Tafel”, “de Lions” en “De Rotary”. Ook plukken vrijwilligers bij een fruitteler fruit en krijgen ze uitbetaald met aardappelen, appels en peren, wat een welkome gezonde aanvulling betekent.

Er zijn ook veel particuliere initiatieven, zoals de kerstpakketten die verzameld worden voor de feestdagen door Larissa van den Berg. Dit is ook van toepassing in Breukelen en Maarssen. Dat is natuurlijk geweldig. Bij een rondleiding bij de Voedselbank Stichtse Vecht en een blik achter de schermen is te zien dat alles tot in de puntjes is geregeld en de voedselveiligheid nauwlettend in de gaten wordt gehouden. Met vijf koel/vriesinstallaties blijven verse producten koel en ingevroren, een magazijn waar houdbare producten in kratten netjes geordend. Verse groente, vlees en fruit worden op de uitgifte-dag in de pakketten gedaan. Toiletartikelen zijn netjes geordend en opgeslagen.  Er zijn er ook koekjes, chips en snoepjes en is er een afdeling met brood. Een goed georganiseerd en net verzorgd systeem. Sinds kort is er een experiment met een winkelconcept in Maarssen. Daarbij stellen de mensen zelf een pakket samen, afgestemd op de samenstelling van het gezin. Ook probeert men rekening te houden met religie zoals het eten van halal vlees, vega, vegetarisch. Dit is helaas niet altijd mogelijk omdat de voedselbank niet vaak aan deze producten kan komen. Leuk om te weten is dat vrijwilligster Aartje Roetman na 10 jaar bij de voedselbank te hebben gewerkt tot vrijwilligster van het jaar 2022 is benoemd. Gefeliciteerd daarmee.

Op mijn vraag of ze nog wensen hebben voor de toekomst was het antwoord: “We hopen dat de voedselbank in de toekomst niet meer nodig is. We hopen een grotere definitieve ruimte te krijgen van de gemeente, want de school staat op de lijst om gesloopt te worden. We hopen dat er hulpmiddelen komen om de vrijwilligers wat te kunnen ontlasten met tillen. Er werken relatief veel ouderen waar we zuinig op moeten zijn qua gezondheid. Dus een pompwagen en/of heftruckje zou ideaal zijn.”

Wie weet komen deze wensen in vervulling komend jaar. Ik wens iedereen van de voedselbank veel succes met het goede werk.

The post De voedselbank appeared first on Loenens Nieuws.

Een actieve ‘oude dag’

De Loenenaar Stephen van Santvoort (66) was altijd al van plan om na zijn pensionering meer vrijwilligerswerk te gaan doen. Stephen is ook een fervent wandelaar. Daarom stopte hij een half jaar voor zijn officiële pensioendatum, in april 2022, met werken om niet pas aan het begin van een koude winter aan zijn ‘oude dag’ te hoeven beginnen. Maar een echte ‘oude dag’ lijkt voor hem nog niet weggelegd. Hij genoot afgelopen zomer van zijn vrijheid door vaak met vrouw en dochter te genieten van wandelingen in de vrije natuur, tot op de top van de Alpe d’Huez aan toe.

Via het wandelen naar de buurtbus

Eén van die vele wandelingen leidde hem naar de buurtbus. Daar heeft hij zijn voornemen voor vrijwilligerswerk waargemaakt. Een zoveelste voettocht voerde hem langs de Vecht naar Weesp. Na die tippel van twintig kilometer was Buurtbus 522 het ideale – maar ook enige – openbaar vervoermiddel om weer thuis te komen. Op de bus kwam hij in gesprek met de vrijwilliger-chauffeur en dat bleef niet bij een algemeen praatje. Het enthousiasme van de chauffeur leidde er zelfs toe dat Stephen zich meteen aanmeldde als vrijwilliger. “Ik ben van oudsher een OV-fan en vind het fantastisch dat de buurtbus sinds dit jaar weer door Loenen rijdt. Het voorziet duidelijk in een behoefte, want het aantal Loenense passagiers is groeiende”, aldus Stephen.

Na een korte praktische opleiding en een medische test rijdt Stephen inmiddels elke vrijdag, en om de week op zaterdag, zijn ritjes tussen Vreeland en Weesp. Als het nodig is valt hij ook wel eens in als er een andere chauffeur uitvalt. Stephen: ”Ik zal mijn eerste zelfstandige rit niet snel vergeten. ’s Ochtends vroeg had ik al meteen vier instappers. En raad eens? Wandelaars!”

Saai is het nooit

Dat het werk op de buurtbus vol verassingen zit en nooit saai is blijkt wel uit de grote diversiteit aan passagiers die Stephen in die korte tijd al aan boord heeft gehad: “In de drie maanden dat ik nu rijd heb ik toch al een paar leuke ervaringen opgedaan. Wat dacht je van een stel feestelijk uitgedoste bruiloftgangers van Weesp naar ’t Amsterdammertje in Loenen. Geen idee hoe ze ’s avonds weer zijn thuisgekomen, want na zevenen rijdt de buurtbus niet meer.

En er reizen natuurlijk veel scholieren vanuit Loenen naar het station in Weesp. Maar met een meisje dat bus 120 naar Station Breukelen had gemist, om vandaar de trein naar Hoofddorp te nemen, liep het bijna mis. Tot overmaat van ramp was ze ook nog haar OV-kaart vergeten. Ze woonde vlak bij de halte, dus heb ik even op haar gewacht. Zo kon ze met twee minuten vertraging alsnog mee naar Weesp en vandaar door naar school. Ik kon die verloren minuutjes tijdens de pauze in Weesp makkelijk inhalen en haar scheelde het misschien wel een slecht cijfer.

We rijden uiteraard volgens een dienstregeling, maar ook door de geopende bruggen in het vaarseizoen lopen we soms wat vertraging op. Het is niet anders. Bij de buurtbus is het allemaal net wat laagdrempeliger. Soms zelfs letterlijk, want wij mogen als de verkeerssituatie het toelaat, ook passagiers langs de route laten in- en uitstappen. Een mevrouw die slecht ter been was heb ik op die manier keurig voor haar deur kunnen afzetten, zonder dat ze daarbij al te veel stoepjes op en af hoefde. Mede daarom zeggen de passagiers bij het uitstappen vaak heel nadrukkelijk dank u wel of leuk dat u dit doet.”

Leuk en dankbaar (vrijwilligers)werk

Toch is de zekerheid van de buurtbus niet de gewoonste zaak van de wereld. Elke week is het weer een hele klus om voldoende chauffeurs te vinden om de 84 ritten tussen Vreeland, Loenen aan de Vecht, Nigtevecht en Weesp te kunnen uitvoeren. Stephen: “Het vrijwilligersbestand is nog steeds aan de krappe kant. De chauffeurs, zowel mannen als vrouwen, komen uit de wijde omgeving van de Vechtstreek, slechts twee ervan komen uit Loenen. Dat zouden er, gezien het belang voor Loenen, wel wat meer mogen zijn. Daarom is elke nieuwe aanmelding zeer welkom. Een geldig rijbewijs-B en een of twee keer per week drie à vier uurtjes beschikbaarheid zijn is voldoende. Het is echt leuk en dankbaar om te doen.”

Op de website van Buurtbusvereniging Vechtstreek is alles over Buurtbus 522 en de vrijwilligers te vinden: www.bbv-vechtstreek.nl

Tekst en foto: Ruud Taal

The post Stephen van Santvoort, een wandelaar uit Loenen op de buurtbus appeared first on Loenens Nieuws.